Alice en Vuurvogel

Van buiten naar binnen en van binnen naar buiten

Een leven dat een andere wending nam
Er was een tijd waarin mijn leven er heel anders uitzag.
Ik werkte als directiesecretaresse en office manager. Een leaseauto, hoge hakken, lipstick en een leven dat zich grotendeels binnen de muren van kantoren afspeelde. Totdat ik in 2006 vastliep. Een burn-out bracht me tot stilstand en zette iets in beweging wat ik toen nog niet kon overzien.
Ik volgde een opleiding tot loopbaancoach en verdiepte me in NLP. Maar ergens onderweg begon zich een andere wereld te openen. Een wereld die me niet zozeer naar buiten leidde, maar juist naar binnen.

Een wereld ging open
Mijn kennismaking met het sjamanisme begon met een despacho-ceremonie, waarin ik in aanraking kwam met de Q’ero-Inca-traditie uit Peru. Er volgde een reis die zich over jaren uitstrekte. Een medicijnwielreis van twee jaar, inwijdingen en ontmoetingen die diepe indruk op me maakten.
Wat daar gebeurde, voelde als herinneren. Alsof er iets in mij wakker werd wat niet nieuw was, maar wat ik opnieuw begon te herkennen. Niet iets wat ik uit een boek kon leren, maar iets wat zich van binnenuit ontvouwde.
Ik werd mesadrager. Maar belangrijker dan de woorden of de vormen was wat deze weg in mij teweegbracht.
Het herinneren was een innerlijk proces. Alsof er diep in mij iets lag opgeslagen wat ik niet met mijn verstand kon bereiken, maar wat zich gaandeweg weer liet kennen. Niet als een herinnering aan een gebeurtenis, maar als een herkenning van iets wat ik ergens al wist. Iets wat in mij resoneerde, nog voordat ik er woorden aan kon geven.
Maar met dat herinneren begon ook een andere zoektocht.
Hoe geef je uitdrukking aan wat je vanbinnen herkent? Hoe krijgt het een plek in het leven dat je nu leeft? Het was niet zo dat ik alles wat ik innerlijk herkende zomaar naar buiten kon vertalen. De tijd waarin we leven, het leven dat ik leid en de wereld om me heen vroegen om een eigen vorm.
Ik heb daar lang over gedaan. Voelen, afstemmen, voelen, afstemmen. Luisteren naar wat zich in mij aandiende en ontdekken wat daarbij paste. Niet alleen het herinneren zelf vroeg tijd, maar ook het vinden van een weg waarop ik dat herinneren werkelijk kon leven.
Langzaam werd duidelijk dat de klank daarin een belangrijke plek had. De instrumenten, het spelen, het luisteren. De klank werd mijn uitingsvorm, mijn pad. Een manier waarop dat diepe herinneren in mijn leven vorm kon krijgen en naar buiten mocht komen.
Zo voelde het niet alsof ik een geheel nieuwe weg insloeg, maar alsof ik gaandeweg een weg terugvond. Een weg die ik op een diepere laag al kende, en waarvoor ik in dit leven mijn eigen vorm mocht vinden.

De roep die bleef
Tijdens die periode verscheen in mijn visioenen steeds opnieuw een oud vrouwtje. Een oude medicijnvrouw, gerimpeld, zittend bij een klein vuur naast een tipi.
Ze riep me. Ze wenkte me om dichterbij te komen.
Ik wist niet goed wat ik ermee aan moest. Ik kon het beeld niet duiden, begreep niet wat ik zag of wat het betekende. Toch bleef ze terugkomen.
Gaandeweg, terwijl ik stappen zette en mijn eigen weg vervolgde, begon ik haar beter te zien. Te horen. Te plaatsen.
Ik werd geroepen. Ik werd gezien.
Door dat oude vrouwtje.
Ze riep. En ik ben gegaan. Gevolgd. Geluisterd.
Niet omdat ik al wist waar de weg naartoe zou leiden, maar omdat ik voelde dat ik ernaar moest luisteren. Stap voor stap ontvouwde zich een pad dat ik vooraf niet had kunnen bedenken.

De drum als metgezel
In 2007 kwam mijn eerste drum in mijn leven: een sjamanendrum van Nubische geitenhuid.
Die drum werd mijn metgezel. Ik speelde erop, luisterde en trok me ermee terug op zolder. Daar, in de stilte van mijn eigen ruimte, begon een proces dat zich niet liet haasten.
De drum was er tijdens overgangen, tijdens periodes van verandering en in momenten waarop ik zelf door diepe transformaties ging. De klanken begeleidden me op een weg die ik eerst zelf moest gaan.
Later kwamen er andere instrumenten bij. Elk met een eigen stem, een eigen karakter en een eigen plaats in mijn leven. Ik verzamelde ze niet zomaar om ermee te werken. In de loop der jaren ontstond er een samenhang tussen de instrumenten en leerde ik hun eigenheid kennen. Ik ontdekte hoe ze elkaar aanvullen, hoe ze op elkaar reageren en hoe ik me al spelend tot ieder instrument verhoud.
De instrumenten staan voor mij niet los van mijn eigen weg. Ze zijn met me meegegroeid. In het luisteren, het spelen en het afstemmen is ook mijn eigen ervaring aanwezig.
Ik heb het medicijn eerst zelf doorleefd, voordat ik de ruimte ging houden voor anderen.
Dat is een belangrijk deel van mijn verhaal. Wat ik nu deel, is niet ontstaan uit een korte opleiding of een methode die ik vervolgens ben gaan toepassen. Het is gegroeid vanuit jaren van ervaren, doorleven, vallen, opstaan en opnieuw luisteren.

Van binnen naar buiten
Lange tijd bleef dit werk vooral iets van mijzelf. De klanken, de instrumenten en de processen die zich daarin ontvouwden, hoorden bij mijn eigen weg.
In 2016 werd een vriendin ernstig ziek. Ze vroeg me om mijn instrumenten aan haar bed te bespelen. Ik mocht haar begeleiden in de overgang van het leven naar het sterven.
Het was een indringende en wezenlijke ervaring. Een ontmoeting die me diep raakte en die ik op zielsniveau heb ervaren.
In die periode deed ik haar een belofte: dat ik mijn klanken ook met de wereld zou gaan delen.
Haar ziek-zijn en haar sterven vormden een keerpunt. Wat tot dan toe vooral naar binnen gericht was geweest, mocht voorzichtig naar buiten komen.
Ik begon met kleine klankreizen op zolder, onder de naam Met Alice Kelder op Zolder. Later volgde Dreamtime Healing. Uiteindelijk kreeg mijn werk de naam Sounds of Medicine, onder de naam Vuurvogel.
Zo groeide iets wat lange tijd vooral mijn eigen weg was, langzaam uit tot iets wat ik met anderen kon delen.

Een eigen manier van werken
Mijn sjamanistische achtergrond is een wezenlijke laag in wie ik ben en hoe ik werk. De traditie, de ontmoetingen, de initiaties en alles wat ik onderweg heb ervaren, zijn met me meegegroeid. Ze zijn niet iets wat ik naast mijn werk draag, maar iets wat erin verweven is geraakt.
Deze achtergrond heeft me niet alleen geleerd om anders te luisteren, maar ook om met energie te werken. In Sounds of Medicine komen die twee samen. In de klank, in mijn afstemming en in de manier waarop ik aanwezig ben bij wat zich aandient.
Ook de Hongaarse sjamaan Joska Soos heeft me hierin geïnspireerd. Zijn manier van werken met klank, onder andere met de klankschaal, raakte iets in mij dat ik onmiddellijk herkende. Een diep gevoel van: ja, dit is het. Dit resoneert.
Voor mij komt veel daarvan samen in de klank.
Ik houd de kloppers vast, bespeel mijn instrumenten, luister en stem me af. Mijn handen doen hun werk, maar wat ik doe, is niet los te zien van mijn aanwezigheid en mijn ervaring. De klank en degene die hem laat klinken, zijn met elkaar verweven.
Dat betekent niet dat ik vooraf weet wat er moet gebeuren. Juist niet. Ik hoef de ervaring van een ander niet in te vullen. Ik hoef geen richting op te leggen. Ik ben aanwezig bij wat zich aandient en houd ruimte voor wat in de ander zelf in beweging kan komen.

De naam Vuurvogel
Toopek, mijn spirit guide, gaf me de naam Pinisiwuk, the Firebird. In Nederland werd dat Vuurvogel.
Die naam is met me meegegaan en is uiteindelijk de naam geworden waaronder ik mijn werk deel.
Voor mij raakt de Vuurvogel aan de weg die ik zelf heb afgelegd. Aan de diepe dalen die ik heb gekend, aan verandering en aan de mogelijkheid om na moeilijke periodes opnieuw tevoorschijn te komen.
Niet alsof alles achter je ligt. Niet alsof je alle antwoorden hebt gevonden. Maar omdat wat je hebt doorleefd, onderdeel wordt van wie je bent.
Vuurvogel is voor mij geen titel die ik hoef uit te dragen. Het is een naam die verbonden is met mijn geschiedenis, mijn ontwikkeling en de manier waarop ik nu in het leven sta.

Waar ik nu sta
Mijn leven is eenvoudiger geworden. De natuur is belangrijker geworden. Ik voel me thuis in het bos, in de stilte en bij mijn instrumenten.
Ik blijf luisteren. Niet omdat ik alles moet weten, maar omdat deze weg nooit af is. Ik hoef niet meer zo hard te zoeken. Veel van wat ik onderweg zocht, heeft inmiddels een plek gekregen in hoe ik leef en werk.
In mijn werk zie ik mezelf niet als degene die een ander geneest. Ik geloof dat ieder mens een eigen vermogen in zich draagt om te herstellen, te verzachten en weer thuis te komen bij zichzelf.
Ik kan dat proces niet voor een ander doen. Ik kan wel een ruimte creëren waarin iemand mag luisteren, voelen en ervaren wat de klanken in beweging brengen. Zonder iets te hoeven bereiken. Zonder dat er iets moet gebeuren.
Daarin ligt mijn rol als Spaceholder en Silent Witness: aanwezig zijn, luisteren en de ruimte houden voor wat zich wil ontvouwen.
Wat ik deel, komt voort uit mijn eigen ervaring. Uit jaren van luisteren naar de klanken, naar de natuur en naar wat het leven me heeft laten zien. Die ervaring klinkt mee in hoe ik mijn instrumenten bespeel en hoe ik aanwezig ben bij de mensen die bij mij komen.

Vuurvogel
Vuurvogel is de plek waar mijn eigen weg en het delen van Sounds of Medicine samenkomen.
Niet als iemand die alles achter zich heeft gelaten of alle antwoorden gevonden heeft. Wel als iemand die haar eigen weg heeft doorleefd en van daaruit ruimte wil bieden aan anderen.
Met klank, liefde en aanwezigheid ruimte scheppen voor wat in de mens zelf in beweging kan komen.

Vanuit stilte zichtbaar zijn.